Sankcje

Władzę ustawodawcza w RP sprawują Sejm i Senat.
Sejm składa się z 460 posłów, Senat składa się ze 100 senatorów. Tak Sejm jak i Senat ma kadencje 4 – ro letnią wybory do Sejmu i senatu zarządza prezydent RP. Wybrany do sejmu może być obywatel polski, który ma prawo wybierania, który najpóźniej w dniu wyborów ukończy 21 lat. Wybrany do senatu może być obywatel polski, który ma prawo wybierania, który najpóźniej w dniu wyborów ukończy 30 lat.
Prezydent RP może być wybrany obywatel polski, który najpóźniej w dniu wyborów ukończył 35 lat i korzysta z pełni praw wyborczych do sejmu.
Kandydata zgłasza co najmniej 100 000 obywateli mających prawo wybierania do sejmu. Prezydent jest wybierany na kadencję 5-letnią i ponownie może być wybrany tylko raz. Na prezydenta RP zostaje wybrany kandydat, który otrzymał więcej niż połowę ważnie oddanych głosów. Jeżeli żaden z kandydatów nie uzyska wymaganej większości głosów, przeprowadza się ponowne głosowanie, tzw. drugą turę, w której dokonuje się wyboru spośród dwóch kandydatów, którzy w pierwszym głosowaniu. Tzw. pierwszej turze, otrzymali kolejno największą liczbę głosów. Prezydent RP jest najwyższym przedstawicielem RP i gwarantem władzy państwowej. Czuwa również nad przestrzeganiem Konstytucji, stoi na straży suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium.

Zarządzenia Prezydenta oraz poszczególnych ministrów mają niższą moc prawną od ustaw i rozporządzeń. Podobnie jak w przypadku uchwał do wydania zarządzenia nie jest potrzebna delegacja ustawowa. W praktyce tworzenia prawa (legislacyjnej) utrwaliło się przekonanie, że sprawy objęte zarządzeniem wyróżniają się mniejszą wagą, większą podatnością na zmiany oraz większą szczegółowością rozwiązań techniczno – organizacyjnych, aniżeli kwestie regulowane rozporządzeniami bądź uchwałami Rady ministrów.

Uchwały Rady Ministrów są z reguły aktami wewnętrznymi, odnoszącymi się wyłącznie do struktury i funkcjonowania Rady Ministrów oraz organów i instytucji podległych rządowi.
Przykład uchwały:
„Uchwała nr 41 z dnia 21 kwietnia 1992 roku w sprawie zasad przyznania nagród jubileuszowych strażakom Państwowej Straży Pożarnej, MP nr 12 poz. 84.”
Podstawą podejmowania uchwał są normy konstytucyjne bądź ustawowe. W przeciwieństwie do rozporządzeń uchwały nie wymagają delegacji ustawowej, wystarczy powołać się przepis zawarty w obowiązującej ustawie nakładający na organ władzy wykonawczej (organ administracyjny) obowiązek wykonania konkretnego zadania aby organ ten mógł podjąć uchwałę zmierzającą do wykonania tego zadania

Rozporządzenia Prezydenta, Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów oraz poszczególnych ministrów i kierowników urzędów centralnych na prawach ministrów (na przykład szefów Komisji Papierów Wartościowych czy Komitet Badań Naukowych) są aktami normatywnymi władzy wykonawczej o mocy prawnej niższej od ustaw. Rozporządzenia mają ścisły związek z ustawami, powstają tylko i wyłącznie na podstawie tzw. delegacji ustawowej (upoważnienia ustawowego), a więc przepisu zawartego w jakiejś ustawie obowiązującej, który określa przedmiot regulacji w drodze rozporządzenia, organ uprawniony bądź zobowiązany do uregulowania danej kwestii, a niekiedy także termin, w jakim ma być wydane rozporządzenie. Celem rozporządzenia jest rozwinięcie i uszczegółowienie regulacji ustawowej – innymi słowy wykonanie ustawy. Rozporządzenia podobnie jak ustawy są publikowane w „Dzienniku Ustaw”. Wydanie rozporządzenia bez delegacji ustawowej jest niedopuszczalne.
Przykład rozporządzenia:
„Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 marca 1983 r. w sprawie czasu pracy trenerów i instruktorów sportu, rehabilitacji ruchowej i odnowy biologicznej, zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych kultury fizycznej”

Nadrzędne miejsce w hierarchii aktów normatywnych zajmują ustawy.
Pośród ogółu ustaw rozróżniamy ustawę zasadniczą (konstytucję) - zawierającą fundamentalne zasady oraz normy ustroju polityczno – prawnego i społeczno – gospodarczego w państwie oraz pozostałe ustawy zwane ustawami zwykłymi.
Pozycja konstytucji w systemie prawa ustawowego jest szczególna, o tej szczególności decyduje kilka czynników:
1.    tzw. materia konstytucyjna, a więc zakres zagadnień, które mogą być regulowane poprzez konstytucję bądź ustawy konstytucyjne – są to ustawy uchwalane przez parlament i wprowadzające częściowe zmiany w ustawie zasadniczej (konstytucji);
2.    obowiązek zgodności wszelkich aktów normatywnych z konstytucją;
3.    szczególny tryb przyjmowania konstytucji, a także zmian w konstytucji (dokonywanych wyłącznie poprzez ustawy konstytucyjne).

Pozostałe ustawy zwane ustawami zwykłymi, to akty normatywne pochodzące od parlamentu, o najwyższej mocy prawnej po Konstytucji, zakreślające granice działalności prawotwórczej organów władzy wykonawczej, a także obszar stosowania prawa. Jest to tzw. materia ustawowa, do której zwyczajowo zalicza się regulowanie następujących kwestii: praw i obowiązków obywateli, zasad organizacji i funkcjonowania oraz uprawnień organów państwowych i organów samorządu terytorialnego, zasad ustroju politycznego i społeczno – gospodarczego, instytucjonalnych gwarancji praworządności.
Zasadą jest, że podejmowanie decyzji prawotwórczych oraz decyzji stosowania prawa musi następować na podstawie ustawy.
Przykład ustawy:
„Ustawa z dnia 9.05.1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora”